Þriðjudaginn 22. febrúar, 2005 - Myndlist
MYNDLIST - Nýlistasafnið

Þristur getur allt

Tvívídd, málverk, átta listamenn
Til 6. mars. Nýlistasafnið er opið miðvikudaga til sunnudaga frá kl. 13-17.

NÚ SÝNA átta listamenn saman verk sín í Nýlistasafninu, það eru þau Anna Jóelsdóttir, Ásdís Spanó, Bjarni Sigurbjörnsson, Einar Garibaldi Eiríksson, Inga Þórey Jóhannsdóttir, JBK Ransu, Sigtryggur Bjarni Baldvinsson og Sigurður Árni Sigurðsson. Þau eiga myndmiðil sinn sameiginlegan, málverkið, en nálgast það á mismunandi hátt rétt eins og vísindamenn sem rannsaka margvíslegar hliðar ákveðins fyrirbæris. JBK Ransu og Sigtryggur Bjarni Sigurðsson skoða sjónræna og sjónblekkingarmöguleika þess og taka þróun listasögunnar með í reikningsjöfnur sínar, útkoman er í báðum tilfellum spennandi. Verk Sigtryggs tengjast náttúru og tækni um leið, impressionisma og úrvinnslu ljósmynda í tölvu, poplist og op-list. Hann dansar á línu abstrakts og fígúratífs en málverk JBK Ransu eru hrein óhlutbundin list. Hann sýnir hér afar jákvæða þróun á þeirri braut sem hann hefur fetað síðustu ár. Verkið sem hann sýnir er ríkara af smáatriðum en fyrri verk, aukið nostur við málun nær að gæða myndflötinn spennandi lífi auk þess sem vinnuaðferð hans vísar meðvitað til stefna og strauma í listum 20. aldar. Það er léttleiki yfir þessu málverki og má jafnvel greina í því ákveðinn húmor, listamaðurinn virðist hafa fundið nýjan þrótt og jafnvægi í list sinni.
Bjarni Sigurbjörnsson sýnir einnig óhlutbundið verk áþekkt þeim sem hann sýnir í Hafnarborg nú um stundir. En í stað vandaðra og úthugsaðra pensildrátta Sigtryggs og Ransu er það kraftur tilviljunar og efnahvörf lita og olíu sem skapa lífræna mynd Bjarna, mynd sem hefur hvorki bakgrunn né forgrunn heldur svífur frjáls í rýminu. Inga Þórey Jóhannsdóttir hefur undanfarin ár fengist við athyglisverðar rannsóknir á möguleikum abstraktmálverksins og velt fyrir sér möguleikum þess í rýminu. Hér sýnir hún áhugavert arkitektónískt verk, þrívíðan manngengan skúlptúr þar sem hún leikur sér með rýmis- og jafnvægistilfinningu áhorfandans. Inga Þórey er virk á myndlistarsviðinu í fleiri en einum skilningi þar sem hún er einnig einn aðstandenda nýja sýningarrýmisins í Reykjanesbæ, Gallerís Suðsuðvestur, lofsvert framtak. Áhugavert verður að sjá þróun verka Ingu á næstunni, ekki margir íslenskir listamenn vinna verk í tengslum við arkitektúr og arkitektóníska hugsun. Málverk Önnu Jóelsdóttur eru ekki síður vel heppnuð en önnur verk á þessari ótrúlega jafngóðu sýningu. Hún sýnir 25 stangir, hver og ein er málverk og skemmtilegt að ímynda sér að með því að snúa þeim skapist önnur mynd, líkt og þrívítt kubbapúsl eða auglýsingaskilti sem snúast og hver hlið birtir nýja auglýsingu. Einnig má láta sér detta í hug alls kyns stangir sem bera skilaboð, fána, stríðsmerki o.fl. eða míkadóstangir sem gætu líka fallið í allar áttir. Verk sem býr yfir miklum möguleikum. Þrír listamenn eru síðan á mörkum hins fígúratíva. Einar Garibaldi sýnir tvö málverk þar sem saman koma hugsanleg landakort, hliðarmyndir líkt og portrett, skrásetning yfirborðs eftir númerum. Hann vinnur markvisst með hina misvísandi túlkunarmöguleika þar sem enginn þeirra útilokar annan og gerir það verkin einkar áhugaverð. Sigurður Árni Sigurðsson er hér á dálítið dramatískari nótum en oft áður, þótt ekki sé um frávik frá fyrri rannsóknum hans að ræða. Hann vekur stemningu fyrir hinu hverfula, liðnum tíma, skugga einhvers sem var, málverk hans minnir á myndir Gerhards Richter frá áttunda áratugnum þegar hann vann málverk sem líktust svart-hvítum ljósmyndum, úr fókus og á hreyfingu. Loks er það nýliðinn í hópnum, tiltölulega nýútskrifuð, Ásdís Spanó, sem vakti athygli á útskriftarsýningu LHÍ 2002 fyrir óvenjulega þroskuð og ákveðin málverk. Hún hefur m.a. sýnt í Orkuveitu Reykjavíkur og áþekk verk sýnir hún hér, málverk á mörkum landslags og efnahvarfa, óhlutbundin en með sterkum tengslum við hið hlutbundna um leið, lofandi málari. Það kemur varla á óvart þegar svo hæfileikaríkt listafólk kemur saman að útkoman er heildstæð og um leið mjög blæbrigðarík sýning sem sýnir einkar vel hversu margt málverkið hefur jafnan upp á að bjóða. Hér kemur líka vel fram fallegur salur nýs húsnæðis Nýlistasafnsins.

Socles du Monde

Belgíski listamaðurinn Jean Bernard Koeman sýnir einnig í Nýlistasafninu. Þar er um að ræða innsetninguna Socles du monde, eða Stöpla jarðar, titillinn til heiðurs verki Piero Manzoni Socle du monde. Þar gerði Manzoni jörðina að skúlptúr með því að setja stöpul á hvolf á jörðina og letra á hann Socle du monde. Með dálitlu ímyndunarafli má snúa myndinni við og sjá jörðina fyrir sér á stöpli hans. Þetta var á tímum hugmyndalistarinnar á síðari hluta sl. aldar, á sama tíma áritaði listamaðurinn Ben hvað sem fyrir varð og gerði það að listaverki, fólk og fyrirbæri. Koeman vinnur jafnan innsetningar sem eru í tengslum við umhverfi sitt, hann veltir fyrir sér arkitektúr og möguleikum hans, notar tungumálið á ýmsan hátt og leitast við að vekja fólk til umhugsunar um umhverfið, sjálft sig og náungann. Hann hefur m.a. verið sýningarstjóri sýningarsalar í Amsterdam og gaf sýningarröð nafnið Wij bouwen nieuwe zinnen. Við sköpum nýjar setningar, en orðið zinnen þýðir bæði setning og tengist orðinu zin - merking. Merking staða, bygginga og umhverfis er þannig viðfangsefni hans. Hér sýnir hann tvær byggingareiningar sem vísa til Manzoni. Ferðalag eininganna um veröldina, fjarlægir staðir eru viðfangsefni hans, en á hverjum stað virka þær líkt og sjónarhóll, þaðan er heimurinn skoðaður. Hér er um áhugaverðan listamann að ræða og verk hans eru mjög í takt við tíðarandann.
Loks ber að geta spennandi myndbandasýningar sem sett hefur verið saman í innsta sal Nýlistasafnsins þar sem sýnd eru verk eftir ýmsa listamenn. Það er því óhætt að segja að þrjár góðar séu í gangi í safninu núna. Það er að öllum líkindum að finna sinn farveg í nýja húsnæðinu og er komið á flott skrið.
Ragna Sigurðardóttir